Wat is glasvezel voor onbemande luchtvoertuigen?

Optische vezel voor onbemande luchtvaartuigen (UAV) verwijst naar een technisch systeem dat de overdracht van besturingssignalen en videogegevens tussen de UAV en de operator via optische kabels mogelijk maakt. De kern ligt in het gebruik van de hoge bandbreedte en anti-interferentie-eigenschappen van optische vezels om de communicatieverbinding van de UAV te reconstrueren, waardoor ervoor wordt gezorgd dat de UAV zelfs in complexe elektromagnetische omgevingen stabiel kan blijven functioneren.

Hoe verbindt glasvezelkabel drones met operators?

Een drone glasvezelsysteem bestaat uit drie componenten:

De drone-kant: deze is uitgerust met camera's, sensoren, een boordcomputer en een opto-elektronische conversiemodule, verantwoordelijk voor de data-acquisitie en voorbereidende verwerking.

De glasvezelkabel: deze maakt gebruik van ultrafijne flexibele optische vezels (doorgaans minder dan 0,5 mm in diameter). De vezel die op het Russisch-Oekraïense slagveld wordt gebruikt, is bijvoorbeeld doorgaans 5 tot 10 km lang, terwijl sommige modellen wel 30 km lang zijn.

Het aardingseinde: Dit omvat een opto-elektronische omzetter, een besturingsterminal (zoals de LQ-afstandsbediening voor beeld- en datatransmissie) en een weergaveapparaat dat bidirectionele conversie tussen optische en elektrische signalen mogelijk maakt.

Het werkingsprincipe is als volgt:

Grondbesturingssignalen ondergaan een elektrisch-optische conversie en worden via optische vezels naar de drone verzonden. Gegevens die door de drone worden verzameld, zoals video- en vluchtparameters, ondergaan een optische-naar-elektrische conversie en worden vervolgens teruggestuurd naar het grondstation, waardoor een volledig bekabelde communicatiearchitectuur ontstaat. Dit ontwerp vermijdt de interferentiekwetsbaarheid van radiosignalen en zorgt voor een zeer stabiele gegevensoverdracht met lage latentie.